Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Τα χριστούγεννα του Λιαντίνη

Μόναχο 25-12-1970

Χριστούγεννα και τούτα. Εκτός από τους κατάδικους, όσοι δεν είναι δυό-δυό στο κελί, και τους μοναχικούς, κείνους που δεν ζουν σε κοινόβια, αλλά σε σκήτες, και τους λιγοστούς, πούχουνε τη δική μου τρέλλα, δεν θα τα πέρασε άλλος όπως εγώ. Ούτε μια καλημέρα, ούτε μια ευχή, ούτε ενός ανθρώπου μάτι και γέλιο.
Έχω ένα χοντρό κερί στο κηροπήγιο και μέρα νύχτα καίει.
Τράβηξα τις κουρτίνες να κλείσω το φως για να μην βλέπουν τα
μάτια και κιοτέψει η ψυχή κι όλη τη μέρα τραμπαλίζομαι στην καρέκλα μου, σκεπάζομαι από γαλάζιους καπνούς και κολυμπάω στον ποταμό της αμίλητης ύπαρηξής μου.
Μόνο τ' αυτιά άφησα ασφάλιστα - σαν τον Οδυσσέα -
για να φτάνει ως τη σπηλιά μου ο γιορτερός θόρυβος από το μακρυνό βάθος της πολιτείας. Κι έρχονται φευγαλέα μπροστά μου εικόνες από τα πλούσια Γόμμορα και την ακόλαστη Πομπηία, για να μου θυμίζουν τον ξεπεσμένο άνθρωπο, που όμως δεν επιτρέπεται να του φορτώσουμε την ενοχή. Μόνο το μεσημέρι κουμπώθηκα ως το λαιμό και τράβηξα μια βόλτα στο μεγάλο κήπο της πόλης.
Περπάτησα ώρα πολλή απάνου στα χιόνι, αγνάντεψα το ποταμάκι, τις πάπιες, τα περιστεράκια που κρυώνανε και μαλάκωσε λίγο η ψυχή και το παράπονο. Χιόνι...παγωνιά, πλούτος που σε χτυπάει στα μάτια. Ύστερα ξαναγύρισα στηλώθηκα, σαν φάντασμα, πάλι μπροστά στην λαμπάδα και κυλάνε οι ώρες, κι όλας έντεκα,
απάνου στο καλτιρίμι της διαμαρτυρίας, που δεν θα ζητήσει ανταμοιβή.
Παρ' όλα τούτα δεν θα πρέπει να λησμονήσω να σου πω ότι είμαι και κομμάτι χαρούμενος. Κάτι κατάλαβα από το θάμα της Άγιας νύχτας.
Ίσως περισσότερα απ' όσα πιστεύω.

Δικός σου,
Δημήτρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου