Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά ! τσεκούρι !τράβα !,
... ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.

Κωστής Παλαμάς

Όπως τότε...

Η πλατεία ήταν γεμάτη , με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές.
Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές
και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,
κι ήσουν φως μου , κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.

Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελός απ' τα σημάδια , σαν σκυλί
με συνθήματα σκισμένα, σ' έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί
στ' αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους,
και ζητώ πληροφορίες και υλικό,javascript:void(0)
να φωτίσω τις αιτίες που μ' αφήνουνε μισό.

Η πλατεία είναι γεμάτη κι απ' το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί
στον αγώνα του συντρόφου, στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή
στα παιδιά και τους εργάτες , στους πολίτες, στους οπλίτες ,
στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά,

η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά.

Πόσες φορές σκέφτηκες , "Αν το κάνω μπορεί να πεθάνω!"

Και πόσες φορές το έκανες ?

Αν, "ποτέ...", δεν έχεις ζήσει ακόμα.

χρόνια πολλά Che...

Πόσοι από εμάς μπορούμε να πούμε "σύντροφος" και να το εννοούμε ??

και πόσοι μπορείτε να λέτε "εγώ" και να είναι αυτή η κωλολέξη πάνω απ όλα ??


χρόνια πολλά Che... τίποτα δεν άφησες πίσω, δυστυχώς... μόνο μπλουζάκια και αφίσες για κανα δυο αμόρφωτα και ανόητα κουμούνια...

Βόλος. 7/6/2011 στην παραλία,
δίπλα στο άγαλμα,
13 ημέρα της διαδήλωσης...
Μια γυναίκα, περίεργη στην αρχή, με πλησιάζει.
Μου ζητάει το μικρόφωνο,
με ρωτάει αν μπορεί να ακουστεί σε όλη την παραλία η φωνή της.
Παίρνει το μικρόφωνο και καλεί όλους μας να αγγαλιάσουμε τον διπλανό μας.
Σε μισό δευτερόλεπτο το κλίμα και η χυχολογία μας αλλάζει.
Αρχίζει να μιλάει για αγάπη, για χορό, για τάνγκο.
Βάζω στα ηχεία το "Να μ αγαπάς".
Ξαφνικά ο κόσμος γίνεται ζευγάρια, στην αρχή διστακτικά, μετά ακολουθούν και άλλοι.
Ανάβουνε τα φώτα, όλοι είχαμε ένα ηλίθιο, ρομαντικό και αναπάντεχο χαμόγελο στα χείλη μας.
Τα ηχεία δυναμώνουν, ακούγονται μόνο το τάνγκο και γέλια!
Ακολουθούν και άλλα ζευγάρια, και άλλο τραγούδι και άλλα χαμόγελα.
Μισή ώρα αργότερα, ένοιωθα όλη την κούραση της μέρας να φεύγει, μαζί με ότι άσχημο σκεφτόμουν.
Ο χορός συνεχίζεται, το ένα τραγούδι ακολουθεί το άλλο.
Ηξεραν πολλοί πως να χορέψουν, κανείς όμως δεν έκανε την αρχή πριν εμφανιστεί αυτή η κοπέλα.
Δεν έχω νοιώσει τόσο τρελή αύρα ξανά, λες και γέμισε η ατμόσφαιρα έρωτα.
Γύρω μου ζευγάρια χορεύουν ακουμπώντας τα αγόρια τα χέρια τους στην μέση των κοριτσιών και εκείνες κρατώντας τους απαλά απ τον ώμο...
Έτσι πέρασε περίπου μια ώρα, στην παραλία, εκεί που μεγάλωσα και ποτέ δεν είχα φανταστεί πως εκεί κάπου ή μέσα στον κόσμο που βρέθηκε εκεί, υπήρχε τόση λαχτάρα για ζωή και τόση διαφορετικότητα.

ΕΝΑΣ θα είναι πάντα αρκετός να αλλάξει τον κόσμο, αρκεί να είναι τόσο τρελός, που να πήσει τον κόσμο να έρθει στα μέτρα του, πρώτος.

όταν η αγανάκτηση γίνεται όπλο

Ποιός από εμάς δεν ήθελε να παίξει με την φωτιά;

Ποιός από εμάς δεν περίμενε μια ολόκληρη ζωή να πάρει την ζωή του στα χέρια του;

Ποτέ δεν φοβηθήκαμε μην καούμε, ποτέ δεν θέλαμε κάποιον να μας ορίζει τις ζωές μας...

Άναψε επιτέλους μια σπίθα στις ψυχές μας, νοιώθουμε πως κάτι δίνει ρυθμό την καρδιά μας, πως έχουμε, επιτέλους, έναν λόγο να ζούμε.

Αλλάξαμε απότομα αυτή τη φορά τις ζωές μας, βάλαμε τον διπλανό μας πιο πάνω από τον εαυτό μας...

Λειτουργούμε επιτέλους σαν σύνολο, το "μας" πήρε την θέση του "μου" και τα προβλήματα του δίπλα, γίνανε προβλήματα όλων!

Είμαστε πλέον επαναστάτες με αιτία, όχι μόνο γιατί το είχαμε μέσα μας...
Είμαστε επιτέλους αυτοί που θέλαμε να γίνουμε και όχι αυτοί που μας δείχνανε τόσα χρόνια σαν πρότυπα.

Βρήκαμε οι περισσότεροι τον εαυτό μας, αλλά το πιο όμορφο είναι πως, βρήκαμε τον εαυτό μας, στους πραγματικούς συντρόφους με τους οποίους τόσες μέρες προσπαθούμε να φέρουμε τα πάνω κάτω.

Και το ορκιζόμαστε, εμείς οι αλήτες, εμείς που τόσες μέρες ακούμε τα χίλια δύο κακόβουλα σχόλια από παντού, πως αν δεν πάρουμε πίσω το μέλλον μας, δεν θα υπάρξει αύριο για εσάς.
Είστε πλέον ο ένας και μοναδικός μας εχθρός, εσείς και τα αφεντικά σας και μέχρι να σας διώξουμε, δεν θα ηρεμίσουμε ξανά.

"και όλο θαρώ πως έρχονται τ αηδόνια............"

21/5- Στην Μ

Το τέλειο ραντεβού στην κατάλληλη ώρα και μέρα, η τέλεια κοπέλα στην κατάλληλη θέση
και εγώ τελείως άλλος άνθρωπος.
Θυμήθηκα πως είναι ο έρωτας, πως είναι να σου ανοίγει κάποιος την καρδιά του, πως είναι να νοιώθεις πάλι σαν τότε... Στις κούνιες σαν τα παιδιά ή όταν πηγαίναμε μικροί βόλτα στην θάλασσα ή όταν τρώγαμε το πρώτο μας παγωτό κάθε καλοκαίρι...
Από μικρός κοιτούσα το βράδυ ψηλά τ αστέρια και ήθελα μια μέρα να πετάξω εκεί ψηλά να δω πόσο μικρός είναι ο κόσμος τελικά, σήμερα παραλίγο να πάω μια βόλτα στο φεγγάρι, αλλά σταμάτησα... κάποια φοβήθηκε να ακολουθήσει... ίσως ήταν καλύτερα έτσι.

είχα βαρεθεί τα μεγάλα, τα ακριβά, τα φανταχτερά, είχα ανάγκη από κάτι με μικρό κόστος και λιγότερα φώτα, μόνο όσα ήταν απαραίτητα. Ήθελα κάτι εξωγήινο στην φαντασία των ανθρώπων, μια βόλτα στο φεγγάρι με ένα σαράβαλο και παρέα κάποια που κατάφερε να μου δώσει πίσω όσα δεν θα φανταστεί ποτέ.

ξέρω πως η ομορφιά κρύβεται πάντα πίσω απ όσα φαίνονται, ξέρω πως ο μεγαλύτερος θησαυρός βρίσκετε πάντα σε μια σπηλιά που φοβόμαστε να μπούμε και πως αν σήμερα δεν τολμούσα να πω όσα σκέφτομαι, θα ήταν ένα ακόμα βράδυ που πριν κοιμηθώ θα βλασφημούσα.

άκουσα μάλλον αυτό που έπρεπε και ήθελα, μοιράστηκα ένα παγωτό, άρχισα μια νέα σχέση που θέλω να κρατήσει και ίσως κάποτε φτάσω και στο φεγγάρι... μέσα σε ένα αναπαυτικό παλιό αμάξι που τρίζει αλλά μου χαρίζει μόνο ευτυχία, μαζί με εκείνα τα άτομα που αγαπούν την ζωή και τον έρωτα όσο και εγώ.

Τέλος τα μεγάλα πιάτα με μικρές μερίδες των ακριβών εστιατορίων, από εδώ και πέρα, μια μερίδα και για τους δύο, μια αγκαλιά στο κρύο και ένα φιλί που η αξία του δεν συγκρίνεται με τίποτα...

Αφιερωμένο σε δύο "κάποιες"...

Πόσο ωραίο είναι να δίνεις ζωή σε κάτι, κάποιον, κυρίως σε κάποιον που δεν γνωρίζεις καν...
Πόσες φορές έψαχνα για κάτι να αλλάξει τον κόσμο γύρω μου, την γαμημένη την μιζέρια της καθημερινότητάς μου...

Κάθε ζόρι έχει το τέλος του, αυτό εμπέδωσα λοιπόν εχθές, μέσα σε ένα βράδυ.
Σε λίγες ώρες γέμισα ένα μικρό κενό που είχα μέσα μου.
Βέβαια άνοιξε ένα άλλο ή μάλλον άρχισε να μεγαλώνει...

Πάντα τα πήγαινα καλά με τα προβλήματα των άλλων, όλοι μας πιστεύω...αλλά μέχρι πότε να αντέξεις;

Είναι πολύ δύσκολο να κρατηθείς ζωντανός και να πολεμάς για σένα...
Ίσως τελικά, κάθε ένας από εμάς πρέπει να πολεμάει για την ζωή του διπλανού του και μόνο...

Ίσως φταίει ο εγωισμός μας που μας κρατάει πίσω, νικημένους από τους φόβους μας. Πάντα όμως θα έχουμε μια λύση για τους άλλους και πάντα εκείνοι θα θέλουν να την ακούσουν... Μόνο έτσι πιστεύω λύνονται τα προβλήματα όλων μας, μόνο όταν όλοι μας έχουμε κάποιον να στηρίζουμε και παράλληλα να μας στηρίζει.

Αυτό λείπει απ τον κόσμο, η αγάπη για τον δίπλα μας, από κάποιον άγνωστο μέχρι και τους φίλους μας...

Εμένα, ποιος θα με στηρίξει όμως ?

Νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος
νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος
έχω χαθεί σαν το παιδί
σ' ένα τεράστιο Λούνα-παρκ
κι ακούω μόνο την καρδιά μου να χτυπάει
χτυπάει μια
χτυπάει δυο και σταματάει
πόσες φορές έχω χαθεί...
πόσες φορές έχω χαθεί...
πόσες φορές έχω πεθάνει δε θυμάμαι...

Νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος
έχω χαθεί σαν το παιδί
σ' ένα τεράστιο Λούνα-παρκ
κι ακούω μόνο την καρδιά μου να χτυπάει
χτυπάει μια
χτυπάει δυο και σταματάει

Νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος
οι έρωτες μου
οι ενοχές μου
κρατάνε μόνο μια στιγμή κι ύστερα φεύγουν
με αποφεύγουν

Και νιώθω πάλι μοναξιά μέσα στο πλήθος
μια μοναξιά μες τη δική σου την αγάπη
κι ακούω μόνο την καρδιά μου να χτυπάει
χτυπάει μια
χτυπάει δυο και σταματάει

Πόσες φορές έχω πεθάνει δε θυμάμαι
πόσες αγάπες μου γυρίσανε την πλάτη
έχω περάσει τα δεκάξι και φοβάμαι
τη μοναξιά
τη μοναξιά μες τη δική σου την αγάπη

Νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος
είμαι ένα ψέμα σαν εσένα μες το πλήθος
και συ περνάς
ξαναπερνάς
μα δε σου δίνω σημασία κι υποφέρεις
γιατί η αγάπη
έχει μια άλλη μοναξιά που δεν την ξέρεις

Νιώθω μεγάλη μοναξιά μέσα στο πλήθος
είμαι ένα λάθος που ματώνει μες το πλήθος
έχω παγώσει εντελώς
δεν ξέρω αν είμαι ζωντανός
κι όμως ακούω μια φλέβα που χτυπάει
χτυπάει μια
χτυπάει δυο και σταματάει...

Τι νόημα έχουν τα γαμημένα τα όρια, αφού μόλις τα περάσεις δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσεις ?!

Ηarry klynn : H Mακεδονία ανήκει στους Έλληνες, η Kύπρος ανήκει στους Έλληνες, το Aιγαίο ανήκει στους Έλληνες...

Mόλις ακούσω πως και η Πελοπόννησος ανήκει στους Έλληνες, θ' αρχίσω να ανησυχώ σοβαρά.................


O οποιοσδήποτε τραπεζικός μπορεί να γράψει ένα ποίημα χωρίς αντίκρισμα, αν όμως, ένας ποιητής γράψει μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα... Xέσε μέσα...


Eντάξει, δε λέω και προηγμένοι και πολιτισμένοι οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ας μη ξεχνάμε κάτι... Όταν οι Eυρωπαίοι τρώγανε ρίζες, οι Έλληνες είχανε χοληστερίνη.

Υπάρχουν γυναίκες που πιστεύουν ότι τα σημερινά μαγιό είναι εξαιρετικά τολμηρά... Yπάρχουν και άλλες που έχουν ωραίο σώμα!

Ο μόνος τρόπος να φύγουν απ την Ελλάδα οι Μουσουλμάνοι της Θράκης, είναι να φύγουμε εμείς από την Κύπρο. Να το θυμάστε... Γι αυτό τόσα χρόνια τέτοια πολιτική από τους γείτονες. Η ώρα έφτασε !!

Τρύπες

Μπορώ να σ' ακούω,
μπορώ να σε βλέπω,
μπορώ να σ' αγγίζω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Σαν πέφτει η νύχτα όλα γλυκαίνουν στην ψυχή μου,
γίνονται οι φόβοι μου χαρούμενα σκιάχτρα,
στήνουν χορό μεσ' στο θεόρατο κελλί μου,
μου τραγουδάει μια ξεκούρδιστη μπάντα...

Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα !!

Γεννάει φρίκη

Κάτι αλλάζει, κάτι με γυρίζει στον παλιό καλό μου εαυτό.. Ελπίζω να μην χρειαστεί να κάνω και άλλη τράμπα σύντομα. Ελπίζω..........

Τάκης Σινόπουλος

καιόμενος

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά!

είπε ένας από το πλήθος.

Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.

Ήταν στ’ αλήθεια αυτός
που απόστρεψε το πρόσωπο,
όταν του μιλήσαμε.

Και τώρα καίγεται.

Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί.

Να τον αγγίξω με το χέρι μου.

Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος

να παραξενεύομαι.

Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται
περήφανος;

Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή.

Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις,

μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος.

Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν

τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν Ήλιος.

Στην εποχή μας όπως και

σε περασμένες εποχές

άλλοι είναι μέσα στη φωτιά

κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

Κ.Καρυωτάκης

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-πόσος καιρός!- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -ήλιοι χλωμοί -
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει
Και όμως περιμένει.

Γιατι σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει.

Αβάσταχτο είναι... Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο...

ζω και γράφω

Σήμερα ξύπνησαν οι δαίμονες των παιδικών μου χρόνων.

Γράφω και ζω την κωμωδία μου από αντίδραση.

Όταν δεν γράφω το σενάριό της, είμαι δυστυχισμένος.

Σήμερα λοιπόν μπήκε μια τσόντα στο σενάριο και ξαφνικά αλλάξανε και πάλι τα κείμενά μου.

Είναι ωραίο να κάνεις τον κόσμο να γελάει........το δύσκολο είναι να βρεις κάποιος να κάνει εσένα να γελάς........ κάπου εκεί υπάρχει ένα κενό, σκισμένη σελίδα, όπως και αν λέγεται, ότι και να ναι........

Το μόνο εύκολο, όταν βάζω το κοστούμι του κάθε ρόλου και προσπαθώ να πείσω εμένα και το κοινό μου πως δεν νοιώθω πρωταγωνιστής.

Νοιώθω την κατάρα του δράματος γραμμένο με έναν ευλογημένο κωμικό τρόπο, με όμορφες λέξεις, μικρές εικόνες, σκηνές που μου κόπηκε η ανάσα όταν νόμισα πως θα πεθάνω, μα και στιγμές που ένοιωσα την ολοκλήρωση ή τουλάχιστον την πλησίασα.

Είναι ωραίο να εκμεταλλεύεσαι την μοναξιά σου, ιδίως όταν την ζεις με άλλους...

Είναι τελικά απελπιστικά ηδονικό, να μυρίζεις να ακούς και κυρίως να σε ακούει, η ψυχή σου.

Photo by Eleni Dimopoulou: http://edimopoulou.blogspot.com/

http://www.wix.com/elenidimo/elenidimo

somewhere deep inside/.

Αυτά γράφεις όταν πίνεις και δεν πρέπει :Ρ

Δεν έχω ξεχάσει να ερωτεύομαι,απλά ξέχασα πως υπάρχεις.

Ξεχάστηκα και με βοήθησα.

Τώρα όμως θυμάμαι, νοιώθω, θέλω, ελπίζω..

Αυτό είναι έρωτας και δεν θα αφήσω να χαθεί ποτέ,

ό,τι και να γίνει, όλα ή τίποτα.

Και ό,τι έκανα το οφείλω σε εσένα,

όσα φοβήθηκα να νιώσω, όσα ένοιωσα και όσα ονειρεύομαι να ζήσω,

όλα όσα τρέμω να ονειρευτώ, είναι εσύ.

Μερικές φορές χάνομαι, όχι γιατί δεν θέλω να μείνω, αλλά γιατί δεν έχω την δύναμη...

Άλλες φορές, τις περισσότερες, κάνω την λάθος αρχή, ξεχνάω, το πρώτο, το μεγαλύτερο σκαλί.

Άλλες πάλι φτάνω στο τέλος και αντί να κόψω το νήμα, γίνεται θηλιά και με πνίγει...

Δεν πρόδωσα ποτέ κανέναν και δεν ξέχασα ποτέ κανέναν. Ξέχασα μόνο πως είναι να δίνεις και να παίρνεις, πως είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι από τα δικά σου άτομα, τους φίλους που κάποτε ήταν σαν αδέρφια και τώρα γίνανε οι πιο κοντινοί εχθροί...

Αλλάξαμε όλοι και πάντα θα αλλάζουμε, εμείς για το καλό και οι άλλοι για το κακό, πάντα...

Πάντα αυτό θα πιστεύουμε, γιατί είμαστε εγωιστές και ατομιστές.

Μέχρι πότε όμως; μέχρι να μείνουμε, εμείς και ο εαυτός μας...

Ευτυχώς, οι λίγοι θα είναι πάντα καλύτεροι.

Ευτυχώς, οι εχθροί μας κάποια στιγμή, απομακρύνονται.

Δυστυχώς όμως, μέχρι τότε, απομακρυνόμαστε και εμείς από εμάς.

Λίγος εγωισμός δεν έβλαψε κανέναν, κανείς όμως τόσο λίγος δεν βρήκε νόημα στο τίποτά του.

Εκεί ελπίζω και νοιώθω πάνω απ όλα, ελεύθερος...

2/4/2011

Φοβάμαι, όσο ποτέ άλλοτε.

Δεν έπρεπε να είμαι εδώ,

έπρεπε να είμαι καλά,

έπρεπε η καρδιά μου να είναι καλά!

Όσο μένω εδώ μέσα αρρωσταίνω,

πεθαίνει η ψυχή μου.

Έρχεται νέο ταξίδι, νέοι πόνοι και νέες χαρές...

Δεν θέλω να πεθάνω τόσο λίγος θεέ μου.

Στους δήθεν αναρχικούς...

‘Το κράτος δεν ειναι πατρίδα. Έιναι η αφαίρεση,ο μεταφυσικός,μυστικιστικός,νομικός μύθος της πατρίδας.
Οι προλετάριοι εχουν πατρίδα.
Οι λαικές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους.
Αυτή ειναι μια φυσική,αληθινή αγάπη.
Ο πατριωτισμός του λαού δεν ειναι ιδέα,αλλα γεγονός.Ο πολιτικός πατριωτισμός,η αγάπη του κράτους ειναι η εκφυλισμένη,μέσω απατηλής αφαιρέσεως έκφραση αυτής της αγάπης,προς όφελος της εκμεταλεύτριας μειοψηφίας..

Η πατρίδα αντιπροσωπέυει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου,ομάδας ανθρώπων,ενώσεων,κοινοτήτων,περιοχών,να ζούν,να σκέφτονται,να θέλουν και να δρούν κατα τον τρόπο τους,που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης ιστορικής εξέλιξης.
Υποκλίνομαι λοιπόν μπρος στην παράδοση και την ιστορία των λαών, γιατί είναι το αίμα και η σάρκα,η σκέψη και η θέληση κάθε λαού.

Γι αυτό, ειλικρινά, είμαι ο πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων.

Έιμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα»
Μιχαήλ Μπακούνιν(Γράμματα για τον Πατριωτισμό,1869)

Όσο περισσότερο μειώνεις τις ανάγκες του παιδιού, τόσο αυξάνεις την δύναμή του...

Οι Έλληνες υπήρξαν ο πιο ευφυής λαός της ανθρωπότητας, γιατί κατανόησαν πρώτοι την έννοια της ανάγκης και υπαχθήκανε σε αυτήν την ανάγκη.

Αποτέλεσμα αυτού εκείνο το σκυθρωπό, το μελαγχολικό, το ολιγόλογο, η λιτότητα, η αυτάρκεια στο ελάχιστο, η στρατιωτική πειθαρχεία. Αυτό είναι το ήθος του Έλληνα.

Η Σπάρτη δεν ύψωσε ποτέ τείχη, είχε αυτόν τον εσωτερικό νόμο, την αμετακίνητη εσωτερική αντίληψη πως υπάρχουν αρχές τις οποίες πρέπει να σέβεται ο άνθρωπος.

Ενώ είμαστε ελεύθεροι, δεν είμαστε σε όλα ελεύθεροι, υπάρχει πάνω απ το κεφάλι μας ένας τύραννος... ο νόμος.

<<Μην ρωτάς για τους αριθμούς, εκεί που πας θα πάθεις αυτό που δεν θέλεις...>>

Οι πολίτες οφείλουν να μάχονται για τον νόμο, όπως πολεμούν για τα τείχη.

Αυτός είναι ο τρόπος που ζούσαμε, αιώνες, πριν. Αυτό είναι το ρωμαλέο του Ελληνικού στοχασμού.

Ο Δωρικός κίονας του Παρθενώνα, μπορεί μόνο να μας χαρίσει την αιώνια ισορροπία μεταξύ της δημοκρατίας και των νόμων μέσα μας. Ίωνες και Δωριείς σε σύγκρουση, αιώνιος ο πόλεμος, κρατάει από τότε. Οι Επιδάμνιοι και οι Κορίνθιοι...... δεν ήταν οι αιτία.

Αιτία ήταν το μάτι της φύσης και το μάτι των ανθρώπων, που βρέθηκαν αντιμέτωπα.

Τεράστια η σύγκρουση των δύο κοσμοθεωριών και εμείς τόσο μικροί...

<<...Τούς μέν λόγους τούς πολλούς τών Αθηναίων ού γιγνώσκω, επαινέσαντες γάρ πολλά εαυτούς ουδαμού αντείπον ώς ούκ αδικούσι τους ημετέρους ξυμμάχους καί τήν Πελοπόνησον...>>

(Θουκυδίδης, βιβλίο I, κεφ.86)

Ζούμε έναν νέο, ψυχρό, Πελοποννησιακό πόλεμο... Οι μεν Αμερικανοί με στόλους, πλούτο και πολυάριθμο στρατό και οι δε Σοβιετικοί με πείσμα.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται... Τότε νίκησαν οι Δωριείς, σήμερα θα νικήσουν οι Σοβιετικοί.

Η νομοθεσία του Λυκούργου θα επικρατήσει, με τη μόνη διαφορά του βασιλιά, να τρώει στο συσσίτιο δυο μερίδες φαγητό.

Η παιδεία είναι το α και το ω, έτσι θα ορθοποδήσει ξανά αυτό το έθνος, το χρωστάμε στους αιώνες...

Θα κατακτήσουμε την σοφία, αργά και σταθερά, ξανά... Θα γίνουμε ξανά πολίτες του λυτού, του αναγκαίου και του απέριττου. Θα κατακτήσουμε τον μέτρο και όπως είπε ο Σολωμός,

<< Σε βλέπω πάντα που κυλάς, για πες μου ψίχαλο, που πας; που πας μπρος, οπίσω ;

Τον κόσμο να φωτίσω...>>

Γέμισε ο κόσμος πανικοβλαμένα ανθρωπάκια που τρέχουν σαν τρελά.

Ο άνθρωπος από φιλοξενούμενος του πλανήτη μας, έγινε δυνάστης.

Η αλυσίδα της ισορροπίας καταστράφηκε από αυτόν που βρέθηκε εδώ να την προσέχει.

Και φύγαμε όλοι απ τα χωριά μας, γίναμε ξαφνικά άλλοι, ξεχάσαμε πως ήταν κάποτε η ζωή μας και ακόμα και οι βόλτες την Κυριακή στην εξοχή γίνανε εκτός του κλίματος.

Όλοι μιλάνε και μιλάνε και δεν λένε τίποτα, έχω σιχαθεί τον κόσμο τους...

Ξυπνάνε το πρωί και ψάχνουν τρόπους να ξεφύγουν απ τη μιζέρια τους, τα ανθρωπάκια...μόνο που η μιζέρια, τους έχει γίνει συνήθεια και δεν μπορούν χωρίς αυτή...

Γκρίνια στην οικογένεια, γκρίνια στη δουλειά, γκρίνια στην παρέα, γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια παντού...

Θέλανε να γίνουν όλοι αστοί... όλοι θέλανε να ζουν σε τέσσερις τοίχους, με δύο αυτοκίνητα, μια δουλειά, μια γκόμενα και κανα δυο κουτσούβελα να ξεχνιούνται απ το χάος μέσα τους και φυσικά, να βγάλουν λεφτά! πολλά λεφτά!

Μάθανε όλοι και τον πληθυντικό, απαιτούν να τους μιλάς στον πληθυντικό, θέλουν σεβασμό...που άραγε? στο μεγαλείο της ματαιοδοξίας τους....

γκόμενες, οχήματα, χρήματα, σκατά στο κεφάλι και η παιδεία πήγε περίπατο...

Πλέον, αν κυνηγάς την μόρφωση, αν ζεις για να μαθαίνεις είσαι είτε ξενέρωτος, είτε σπασίκλας είτε δεν ξέρεις να ζεις... Αι στο διάολο όλοι σας, που ξέρετε να ζείτε...

Σιχάθηκα την ψυχή σας, την αύρα σας, τον τρόπο που νομίζετε πως ζείτε...

Πάντα όμως οι διαφορετικοί, πάντα είναι ευλογημένοι.

Πάντα δίκιο θα έχουν οι λίγοι.

Πάντα ο αγώνας θα ανήκει σε λίγους και πάντα αυτοί, θα έχουν το χρέος να αλλάξουν τον κόσμο.

Αξίζει όμως?! αξίζει να προσπαθήσεις να αλλάξεις αυτούς που δεν θέλουν?

Ίσως δεν αξίζει ο χρόνος και η κούραση, δεν αξίζει να σώσεις κανέναν, ας βρει καθένας την σωτηρία μόνος του και αν δεν είναι άξιος, μην αξιωθεί ποτέ να προσπαθήσει...

Επιστροφή στην ισορροπία, στη σωφροσύνη, επιστροφή στη φύση και στις πραγματικές μου ανάγκες.

Καλή τύχη ανθρωπάκια...

Γεμίσαμε αριστερούς, δεξιούς, πλούσιους, φτωχούς και το καλό και το κακό, ενσωματώθηκαν στα κόμματα και στα λεφτά...

Χαίρεται ο Άδης που γίναμε τεκές του κάτω κόσμου και όλοι όλοι μείναμε, εγώ και ο εαυτός μου...

έρωτας και θάνατος.

" Einai tosa afta pou gyrizoun mesa sto mualo mou, tosa afta pou ais8anomai, tosa afta pou fovamai.....Megalo meion mou k to 3erw....Gia mia stigmh pistepsa oti 8a borousa na ta 3eperasw ola k na eimai apla mazi sou alla h ka8hmerinothta me diepsevde synexws....Esy 8a hsoun ekei...k gw edw...To perissotero diasthma monh mou...8a mou eleipes, 8a sou eleipa....th mia den 8a borousa na anevw egw...thn allh den 8a borouses esy....k afto den to adexw....den 8a borousa na to synexisw an k gia mia stigmh hmoun pepeismenh oti 8a ta kataferna....Ase me emena....To kako ths ypo8eshs einai oti mono kalo den eides apo mena k afto einai pou me trelainei perissotero....Ola ta shmadia einai enantion afths ths katastashs pou eimai twra...Prwtes skepseis, oneira, symptwseis, tragoudia.....Omws opws sou eipa k pio prin prepei na stamathsw kapoia stigmh na kanw tou kefaliou mou....Prepei na wrimasw ligo k na stamathsw na talaipwrw tous pantes gyrw mou...k epeidh eilikrina se latrevw me OLH th shmasia ths le3hs gia ta wraia logia pou akoma k twra mou eleges, gia to poso wraia me ekanes na ais8an8w k gia tis paramu8enies stigmes pou m ekanes na zhsw estw k an hsoun makrya, nomizw oti prepei na se afhsw gia ligo kairo sthn hsyxia sou.....na e3afanistw ligaki. Xarh 8a sou kanw mou fainetai gt arketa sou pro3enhsa...Den to 8elw k eilikrina 8a mou leipeis otan den 8a sou milaw ka8e mera alla isws na einai k kalytero k gia tous 2 ....8a dei3ei....

" She loved you because you believed in her so much more than she did....You expected more from her than she did from herself"

Na pernas omorfa.....8a se skeftomai.... "

Αναμνήσεις, άνθρωποι δικοί σου, σατανικές συμπτώσεις και γεγονότα που δεν έπρεπε να συμβούν ποτέ, ξανά...

Ξύπνησα το πρωί με την απόφαση να κουρευτώ, αμελητέο για μερικούς, για μένα, αυτό το πράγμα σήμαινε εμένα...

Ύστερα, ένα τηλέφωνο, άπειρα συναισθήματα στον αέρα που θύμιζαν έρωτα, και αμέσως μετά ένα άλλο τηλεφώνημα, που έκανε τα πάντα γύρω μου να μυρίζουν θάνατο. Ήταν όντως ένας θάνατος, ενός ατόμου, μιας φίλης μου, μιας γυναίκας που σχεδόν με μεγάλωσε...

Γιατί πρέπει πάντα να έρχεται η καταραμένη αυτή ισορροπία;

Δεν ήθελα να χάσω αυτή την γυναίκα, δεν ήθελα να νιώσω έτσι ξανά για μια κοπέλα, δεν ήθελα να νιώσω τόσα πολλά μαζί...

Τουλάχιστον, τώρα δεν σκέφτομαι τίποτα, γιατί δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφτώ...

οι επισημάνσεις του Γκάντι

· Πολιτική χωρίς αρχές.

· Εμπόριο χωρίς ηθική.

· Πλούτος χωρίς εργασία.

· Εκπαίδευση χωρίς χαρακτήρα.

· Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά.

· Ηδονή χωρίς συνείδηση.

· Λατρεία χωρίς θυσία.

Το παζλ

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου ότι βλέπετε είναι ένα ψέμα, φτιαγμένο και ταιριασμένο πάνω σε ένα άλλο ψέμα, όπου όλοι θεωρούμε το πραγματικό, εξωπραγματικό και συνεχίζουμε να απλά παρακολουθούμε, σαν θεατές, αυτούς που φτιάχνουν το παζλ.

Τα κομμάτια είναι άπειρα, τους πήρε αιώνες να τα κατασκευάσουν και να τα ταιριάξουν.

Οι πιο πολλοί από εμάς πατάνε στα κομμάτια της θρησκείας, των γλωσσών, του χρήματος, των παραισθήσεων, των ονείρων που ποτέ δεν θα πραγματοποιηθούν, του πολέμου, του ρατσισμού, του δήθεν ανθρωπισμού κτλ.

Φανταστείτε πως είστε μέσα σε αυτό το παζλ, τα μικρότερα κομμάτια που χωρίς αυτά,, η εικόνα δεν μπορεί να εμφανιστεί. Πείτε πως είστε τα κομμάτια που κάνουν την διαφορά και ολοκληρώνουν, μπαίνοντας στην σωστή θέση, το παζλ του κόσμου, όπως αυτοί θέλουν να είναι.

Υπάρχουν κομμάτια που μοιάζουν μεταξύ τους, στο σχήμα, στο χρώμα, στην εικόνα, μπαίνοντας όμως σε άλλη θέση, αλλάζουν τρομακτικά την εικόνα.

Υπάρχουν και κομμάτια που μπορούν να μπουν παντού, όπου τους βάλει το μεγάλο χέρι που κρατάει αυτά και την μοίρα τους στο ψηφιδωτό του κόσμου.

Πολλά κομμάτια, θα αλλάξουν θέσεις μέχρι να βρεθεί που ταιριάζουν, άλλα θα μπουν αμέσως δίπλα από τα μεγάλα, τα φανταχτερά και τα φαινομενικά πολύ σημαντικά κομμάτια και εκεί θα μείνουν για πάντα.

Αυτά όμως που θα παραπλανιούνται, είναι βέβαιο πως θα καταλήξουν εκεί όπου πραγματικά ανήκουν.

Φανταστείτε λοιπόν ότι αυτό το παζλ είναι ο χάρτης του κόσμου μας, όπως τον πρωτοείδαμε στο σχολείο. Κάθε ήπειρος είναι ένα μεγάλο κομμάτι, κάθε χώρα ένα μικρότερο και κάθε άνθρωπος, το άτομο του μικρότερου κομματιού.

Αιώνες τώρα, κάποιοι, προσπαθούν να ταιριάξουν τα άτομα κομμάτια, με τα μεγαλύτερα, ώστε να φτιάξουν σύνορα, ήθη, έθιμα, τρόπους ζωής, τρόπους σκέψης, τρόπους με τους οποίους το κάθε άτομο θα έβλεπε τον κόσμο.

Τα μεσαία κομμάτια, τα κράτη, όπως και τα μικρότερα, έπρεπε να αποκτήσουν, φίλους, εχθρούς, σύνορα διαχωρισμού, γλωσσικά, οικονομικά, θρησκευτικά και πολιτισμικά.

Τα τεράστια κομμάτια, έπρεπε και αυτά να είναι όπως τα προηγούμενα, με φίλους, εχθρούς, ιδιαιτερότητες.

Και όλα μαζί, αν και τόσο διαφορετικά, έπρεπε να γίνουν το ίδιο και το αυτό, ένα και μοναδικό ΠΑΖΛ.

Έτσι δημιουργήθηκαν τα σύνορα, η θρησκεία, το χρήμα, οι γλώσσες, οι πόλεμοι, μιας και κάτι έπρεπε να κρατάει τα κομμάτια κολλημένα, είτε για καλό είτε για άσχημο λόγο.

Φανταστείτε τώρα πως είστε ξαπλωμένοι, στο κρεβάτι σας και πως το Παζλ αυτό είναι κολλημένο στο ταβάνι. Τα μικρότερα, άτομα κομμάτια, αρχίζουν να ξεκολλούν και το παζλ κοντεύει να σας πλακώσει...

Καλώς ήρθατε στην πραγματικότητα, αυτή ακριβώς και μόνο είναι η καθημερινότητά σας.

Θα έρθει μια μέρα, που όλα τα κομματάκια, που τώρα δεν φαίνονται καν, θα αποκτήσουν τέτοια δύναμη που θα καταστρέψουν αυτή την ωραία φαινομενικά οπτασία του παζλ.

Ευτυχώς αυτή η μέρα είναι κοντά και όλοι εμείς τα μικρά, λάθος κολλημένα κομμάτια, όταν ενωθούμε σωστά, θα φτιάξουμε το δικό μας παζλ και τον δικό μας κόσμο.

Ως τότε, θα παραμένουμε μικροί, αποσπασμένοι από το σύνολο, ανήμποροι χτίστες ενός νέου κόσμου.

"....Τα παιδικά φαντάσματα μας εγκατέλειψαν, ας φορέσουμε ένα σεντόνι κι ας πάρουμε τη θέση τους — οι γέφυρες τη νύχτα μοιάζουν με τα ηνία ενός μεγάλου αμαξιού, ποιος το οδηγεί; που μας πάει; στις γωνιές παραμονεύουν εκείνοι που ξεχάσαμε, το μέλλον είναι ένας κήπος που επιτέλους αναπαύονται οι νικημένοι." Τάσος Λειβαδίτης (1922-1988)

Να γιατί είμαστε απέναντι σας.

Δεν θα γνώριζα ποτέ την επανάσταση αν άλλαζα τρόπο ζωής.

Δεν θα ένοιωθα ποτέ τόσο ζωντανός αν δεν είχα κάνει αυτή την επέμβαση.

Δεν θα ένοιωθα πως ο δρόμος μου ανήκει εάν δεν παρατούσα μικρός τα σχολεία και τα μαθήματα.

Πρέπει να βρούμε ξανά την αξιοπρέπειά μας, πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την φύση και όχι εις βάρος της.

Ζούμε ίσως την μεγαλύτερη πολιτιστική και πανανθρώπινη κρίση από τότε που εμφανιστήκαμε σ αυτόν τον πλανήτη.

Τι είναι όμως αυτό που σε κάνει να αναθεωρείς και να εξελίσσεσαι?

Μόνο του δεν θα έρθει ποτέ, όσο και αν το θέλουμε.

Κοιτάζοντας λοιπόν στο παρελθόν σε συνέπεια και γνώση των γεγονότων και των καταστάσεων, σήμερα και τότε, όσο βέβαια είναι δυνατόν κάτι τέτοιο, βλέπεις πως βαδίζουμε σταδιακά και μάλιστα αρκετά γρήγορα, στις εποχές της απόλυτης βαρβαρότητας.

Ο νόμος της ζούγκλας επανήλθε...

Άνθρωποι ευημερούν πατώντας σε πτώματα, άνθρωποι πεθαίνουν, πατώντας σε πτώματα, δικών τους όμως...

Στην Αίγυπτο η επανάσταση ξεκίνησε, στην Σερβία το ίδιο, στην Παλαιστίνη δεν τελειώνει ποτέ...

Στην Ελλάδα, δεν μπορώ να βρω κάτι θετικό. Δεν υπάρχει πνεύμα συνένωσης, δεν υπάρχει παιδεία, δεν υπάρχει ελπίδα αν δεν δράσουμε μαζικά και ίσως για μένα, δεν υπάρχει όντως μέλλον σ αυτή την χώρα.

Σε κάθε άλλη εποχή, θα παίρναμε άρματα, θα καταλαμβάναμε το κοινοβούλιο...

Κάποτε η Έλληνες αγωνιστές, χίλιες δόξες τους αξίζουν και όμως δεν τις θέλουνε, αρπάζανε τα όπλα και πολεμούσαν για τα παιδιά τους, για τα σπίτια τους, για την ελευθερία.

Πλέον ο Έλληνας, είναι στα μάτια μου ένα σιχαμένο υποχείριο, ένα ον χωρίς ψυχή.

Η παιδεία μας πήγε περίπατο, η ιστορία μας ακολουθεί, το φιλότιμο κοντεύει να βγει από τα λεξικά και εμείς στον ύπνο του δικαίου.

Ραγιάδες μια ζωή, σκυμμένοι στους τσιφλικάδες τότε, σκυμμένοι στο χρήμα μέχρι σήμερα.

Μια βόλτα στην πόλη, κυρίως στην Αθήνα, σε γεμίζει αγανάκτηση.

Όλοι τρέχουν αλαφιασμένοι, σκέφτονται όλη μέρα πως θα βγάλουν περισσότερα, πεθαίνουν από το άγχος...

Κύριο και βασικό τους μέλημα να είναι αυτοί καλά και οι υπόλοιποι χειρότερα...

Έχουμε ξεχάσει πως είναι μια βόλτα στο βουνό, πως είναι να κοιτάς γύρω σου και να μην υπάρχει τσιμέντο...

Παρ όλα αυτά, συνεχίζουμε να κοιμόμαστε, να λέμε, "εγώ?... εγώ δεν μπορώ να αλλάξω τον κόσμο... ποιος είμαι εγώ, δεν με νοιάζει, μια δουλίτσα θέλω μόνο..."

Πρότυπό μας ο κυρ. Σταύρος, ο αφέντης, ο τσουτσουλομύτης....

Και όταν κάποιος σηκώνει κεφάλι, μιλάει ανοιχτά για συνωμοσίες, αλητείες, για τον πόλεμο και την ψυχική εξαθλίωση, οποία βρεθήκαμε όλοι, άθελα ή μη, δέχεται την μαζική κατακραυγή... Λες και αυτός δεν ανήκει στο σύνολο, λες και ζει αλλού με άλλα δεδομένα και δεν βλέπει τι γίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο...

Έχω σιχαθεί τα ανθρωπάκια, τους μεγαλοαστούς, τους φανατικούς, τους προβοκάτορες, τα κομματόσκυλα...

Ας τα κάψουμε λοιπόν όλα, ας χτίσουμε απ την αρχή αυτόν τον κόσμο, μπορούμε...

alter ego

Ποτέ δεν είχα νοιώσει την καρδιά μου τόσο ανάλαφρη.
Δεν ήξερα βέβαια πως είναι όταν δεν έχεις κάποιο πρόβλημα...
Πόνεσα αρκετά σήμερα, αλλά κατάλαβα, πως ο πόνος, μερικές φορές, είναι ευλογία.

Είδα πολλά σε δύο μέρες, παιδιά του δημοτικού να κάνουν πρωί πρωί τεστ κοπώσεως, σχετικά μεγάλους να περιμένουν το μόσχευμά τους, κάνοντας όλη μέρα βόλτα στο νοσοκομείο με την τεχνιτή καρδιά στα χέρια, σαν βαλίτσα. Είναι πραγματική φρίκη, τόσος πόνος και η μοναδικές σου ελπίδες, η τύχη και τα χέρια των γιατρών...

Ένας από αυτούς, ήρθε το βράδυ στο δωμάτιο μου, απίστευτα ευγενική φυσιογνωμία, του ευχήθηκα να βρει γρήγορα μια νέα καρδιά και κούνησε απλά το κεφάλι του. Τότε κατάλαβα πως εγώ δεν πέρασα τίποτα, εκτός από ένα βράδυ αγκαλιά με τα παυσίπονα...

Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να φύγω από το νοσοκομείο, να βγάλω τις γάζες και να συνηθίσω να ζω όπως οι περισσότεροι γύρω μου...

Πλέον είμαι σπίτι, με μια διαφορετική καρδιά, τρεις μέρες χωρίς τσιγάρο, άλλη μια μέρα ξεκούρασης και εύχομαι να μην ξαναμπώ ποτέ εκεί μέσα...

Αυτό που έμαθα..... ο πόνος μερικές φορές σε κρατάει ζωντανό, όταν μου καίγανε την καρδιά ένοιωθα ευτυχισμένος, και όταν βγήκα απ το χειρουργείο ένοιωθα απίστευτη ευγνωμοσύνη, σε Εκείνον και σε μερικούς ανθρώπους.

Όλα τα δύσκολα για καλό, για να γινόμαστε πιο δυνατοί...

Έπρεπε να μυρίσω τον θάνατο για να αρχίσω να ζω...

καλή χρονιά

Ένα καλό πούρο, ένα ποτήρι ουίσκι και ο Χατζιδάκις στα ηχεία.

Έτσι περνώ την πρωτοχρονιά Μου... στην συνέχεια, η πρωτοχρονιά με την οικογένεια, τους φίλους και όσους αγαπώ.

Φέτος είναι μια χρονιά που πρακτικά θα με βρει άλλον άνθρωπο, σε λίγες μέρες αλλάζει το μέσα μου θεωρητικά και η καρδιά μου στην ουσία.

Εύχομαι να μάθω να αγαπώ, να ζήσω ελεύθερος, να νιώσω ικανός να προσφέρω αγάπη και να δεχθώ συναισθήματα πέρα της καθημερινότητάς μας.

Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι για όσους δεν έχουν την πολυτέλεια που μας χάρισε η ζωής μας εδώ.

Μακάρι να είχα εδώ τον παππού μου, μακάρι να ζούσε ακόμα και να μου χάριζε όση αγάπη συνήθιζε τότε.

Μακάρι να μπορούσα να χαρίσω λίγη ζεστασιά σε κάποια παιδιά, που έχουν ξεχάσει τον χοντρό με τα κόκκινα και τα δώρα.

Έχω τουλάχιστον στόχους για φέτος.

Καλή δύναμη.

ΧΟΡΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΚΙΑ ΜΟΥ

Σαν μπήκα σπίτι μου άρχισα να χορεύω.
Ο ήχος μιας μπάντας με παρασύρει.
Σκίζω τον τοίχο, βρίσκομαι στους δρόμους, χρωματισμένους εφιαλτικά κι οι μπάντες να χτυπάνε στους ρυθμούς ξέφρενα, ενώ εγώ χάνομαι μέσα στο χρόνο, μόνος, έρημος, μέσα από εκεί που ήρθα, αφήνοντας πίσω μου ένα χαμόγελο παντοτινό στη μνήμη των ανθρώπων.
Γιατί ποτέ κανείς δεν θα γνωρίσει αν ήρθα, αν έφυγα κι αν πράγματι υπήρξα κάποτε τυχαία ανάμεσά τους

Μάνος Χατζιδάκις

απλή άρνηση ;

Όπως λέει και ο Διονύσης, τέτοια γιορτή δεν έχω ζήσει ποτέ στην ζωή μου την σκυφτή...

Προσπαθώ να φωτίσω τις αιτίες που με αφήνουνε μισό...

Ίσως έχω πέσει στην παγίδα της παντελούς άρνησης των πάντων.

Φως στο τέλος της ημέρας δεν βλέπω, αλλά κάθε βράδυ που κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι,

όλα μου μοιάζουνε τόσο φωτεινά και ρομαντικά, που έρχονται στο μυαλό μου χίλιες απαντήσεις...

Ένας πολεμιστής του φωτός, που περιμένει να ακούσει τις χαρμόσυνες καμπάνες...

Μου λείπει όμως η πίστη.

"Είναι παράξενο... συναντώ πολύ κόσμο που με την πρώτη ευκαιρία προσπαθεί να δείξει το χειρότερο εαυτό του. Κρύβει την εσωτερική του δύναμη με την επιθετικότητα, μασκαρεύει το φόβο της μοναξιάς με έναν αέρα ανεξαρτησίας. Δεν πιστεύει στις ικανότητές του, αλλά ζει διακηρύσσοντας στους τέσσερις ανέμους τα προτερήματά του"

Δεν βρίσκω νόημα στα βλέμματα των γύρω μου, κανένα απολύτως ενδιαφέρον για ζωή, παραμόνο για καλοπέραση. Και όλοι με ρωτάνε, γιατί δεν βγαίνω, γιατί δεν κάνω αυτό, γιατί το άλλο, όμως πιστεύω πως αν όλοι μου πούνε τον λόγο που αυτοί κάνουν ότι κάνουν, θα είναι ο ίδιος για τον οποίο εγώ απέχω.

Είναι παγίδα η απόλυτη άρνηση, το ξέρω. Προτιμώ όμως να ζω όπως θέλω εγώ, παρά όπως μας έχουν δείξει οι "κύριοι" σκυλόσοφοι της εποχής μας.

Και δεν το βρίσκω καθόλου παράξενο που μου αρέσει να βγαίνω μέσα, που μου αρέσει να πίνω ένα ποτό ακούγοντας χαλαρή μουσική και να σκέφτομαι χωρίς να βγάζω άχνα.

Συνήθως όμως, όταν γίνεται αυτό, νοιώθω την ανάγκη να ουρλιάξω.... ποιος είναι διατεθειμένος να με ακούσει όμως, δεν γνωρίζω...

Και καμιά φορά μ αρέσει να κάθομαι στην παρέα και να μην μιλάω καν, μόνο να σκέφτομαι... Ποιος είχε πει ότι η μεγαλύτερη ησυχία βρίσκεται μέσα στο πλήθος; δεν θυμάμαι...

Οι σημερινές κυρίες το λένε, ξενέρωτος...

Απορώ αν έχουν ιδέα τι είναι πραγματικά ο έρωτας...

Αρνούμαι πιστά να πιστέψω αυτά που μου προβάλουν, ότι βλέπω με τα μάτια το θεωρώ αυτομάτως ψέμα. Βλέπω ανθρώπους ίδιους, όμοιους και απαράλλαχτους. Έρμαια της μόδας και της κατανάλωσης. Άτομα που είναι κυριολεκτικά άτμητα... χωρίς παράπλευρες σκέψεις και χωρίς νόημα στον λόγο και στις πράξεις... Όλοι είναι ίδιοι, με ένα πλατύ ηλίθιο χαμόγελο, με κλειστή την αγκαλιά τους, τα χέρια σταυρωμένα... μακριά απ ό,τι εκτός της βαρετής καθημερινότητάς τους. Πόσο καιρό έχουμε να βγούμε απ το σπίτι και να πούμε σε όλους τους γείτονες καλημέρα με χαμόγελο απ την ψυχή μας? δεν το έχω νοιώσει ποτέ είναι η αλήθεια, όσο και αν το ήθελα... πόσο καιρό έχουμε να ερωτευθούμε χωρίς να σκεφτόμαστε παράπλευρα ανούσια πράγματα; πόσα χαμόγελα μοιράζουμε στους φίλους μας; πόσες αγκαλιές κάνουμε στους δικούς μας ανθρώπους;

αρνούμαι να εξελιχθώ στο αρχικό μου στάδιο, του ζώου.

Όμως, όση πίστη και να έχεις, πότε θα δικαιωθείς; Αν εσύ σκέφτεσαι έτσι και νοιώθεις πως δεν ανήκεις σ αυτόν τον κόσμο, πως θα μπορέσεις να βρεις αυτό που ψάχνεις εδώ, όταν ζείς με ό,τι σου στερεί την ζωή που ονειρεύεσαι;

Πολλές φορές νοιώθω μοναξιά, όχι τόσο φιλική, πιο πολύ ουσιαστική και ψυχική. Δεν ξέρω γιατί συνεχίζω να μηδενίζω τα πάντα και παράλληλα να ζω ανάμεσά τους. Μπορεί να είναι απλά ένα παιχνίδι στο μυαλό μου, να με έχει συνεπάρει το πνεύμα της ηλικίας μου.

Η μελαγχολία της ευτυχίας είναι μόνο για εσένα όμως, δεν μοιράζεται, δεν μεταδίδεται, δεν εξηγείται. Ας είμαστε ευτυχισμένοι που είμαστε καλά σωματικά και πνευματικά και οι απαντήσεις θα έρθουν, όταν όμως εμείς θα είμαστε έτοιμοι.

"Το παιδί ήταν ευτυχισμένο. Και όπως μόνο ένα παιδί ήξερε να κάνει, ευχαρίστησε που ήταν ζωντανό. Ήξερε ότι δεν είχε χάσει το χρόνο του, επειδή είχε μάθει να παρατηρεί και να σέβεται τη φύση. Τότε........ άκουσε την πρώτη καμπάνα. Και μια άλλη ακόμα. Κι έπειτα άλλη μία, μέχρι που όλες οι καμπάνες του βυθισμένου ναού αντήχησαν, γεμίζοντάς το χαρά.... "

Γράμμα στον Άι Βασίλη.

Φέτος δεν θέλω κανένα δώρο.

Άι Βασίλη, άντε και γαμήσου που με έμαθες από παιδί να ζητάω δώρα.

Επίσης, να παν να γαμηθούν τα λεφτά, οι δήθεν οι γκόμενες, τα αυτοκίνητα και η ψεύτικη ζωή που ζείτε όλοι σας.

Δεν θέλω δώρα, έχω το καλύτερο δώρο, 10 ανθρώπους να με αγαπάνε, μια σωστή και τίμια οικογένεια, λίγους φίλους και καλούς και την υγεία μου...

Βαρέθηκα τις δήθεν γιορτές σας, τα λούσα και την απληστία του σκατόκοσμού σας.

Αυτά μεγάλε, τα λέμε του χρόνου.

Αυτά θέλω φέτος !

Φέτος το μόνο δώρο θέλω να είναι να θυμηθώ....

πως είναι μια βόλτα με ποδήλατο στην εξοχή

πως είναι να τρέχεις ελεύθερος........

πως είναι να βλέπεις το κόσμο από ψηλά,

λες και περπατάω σε ξυλοπόδαρα.

σαν μια παρέα με φωτιές στα χέρια

που καίει κάθε τι ξερό....

σαν σκλαβωμένος με μια τεράστια σημαία να ανεμίζει

θυμίζοντας μου ποιος είμαι και από που έρχομαι...

σαν μια ομάδα μοναχών που κουβαλάει καμπάνες

που όταν φτάσει στο τέλος της διαδρομής ακούει το τραγούδι τους...

σαν να πήγα μια βόλτα μόνος μου με το αμάξι μακριά από την πόλη

να τρέχω και να σταματήσω χωρίς λόγο, μόνο και μόνο να κοιτάω στο άπειρο και να σκέφτομαι...

σαν ένα παιδί μου γεμίζει τον αέρα με μπαλόνια

και τα κοιτάει γελώντας μέχρι να χαθούν...

σαν μια πατρίδα πινγκ πονγκ στη σελήνη...

και όταν ακούσω το τραγούδι από τις καμπάνες, θα είμαι επιτέλους ευτυχισμένος με τα δώρα μου....

φτου κι απ την αρχή !

Η γενιά του αγώνα, της αλλαγής, η γενιά που τάχτηκε να φυλάξει Θερμοπύλες και να ανατρέψει τον φασισμό................

Ορκίστηκε να χτίσει ξανά την δημοκρατία......μόνο την άφησε γιαπί, αυτοί γίνανε γιάπηδες...... και όλα ξανά απ την αρχή...

Πολίτης ενός νέου κόσμου.

υπάρχει μια σπίθα, υπάρχει μια φλόγα που καίει στις καρδιές μας, που δεν θα σβήσει και δεν έχει σημασία πόσο σκοτεινός ο κόσμος θα γίνει. Τολστόι

Απαιτώ να ζήσω μια νεκρική σιγή.

Απαιτώ να σταματήσει ο χρόνος γύρω μου.

Θέλω να σταματήσουν όλοι ό,τι κάνουν και να με ακούσουν...

Φτάνει πια τόσος πόνος, τόσο αίμα, τόση φασαρία...

Ονειρεύομαι έναν κόσμο στον οποίο θα κυβερνά η ισορροπία,

στον οποίο νέο αυτό κόσμο, το πνεύμα θα κυβερνά την σάρκα,

που κάθε άνθρωπος θα νοιώθει ένα με τον άλλο,

που κάθε μέρα πάνω σ αυτόν τον πλανήτη θα είναι ευχής έργον, ευτυχισμένη.

Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο όπου η διαφορετικότητα θα είναι πλεονέκτημα,

σε έναν νέο κόσμο όπου δεν θα υπάρχουν θρησκείες και ψέματα και συνωμοσίες

και ξένες γλώσσες... Έναν κόσμο, πολλά επίπεδα πάνω απ τον δικό μας...

Γιατί να προσπαθούμε όλο και περισσότερο να διαφοροποιηθούμε, να γίνουμε δήθεν καλύτεροι, δήθεν πιο πλούσιοι ?

Σκέφτομαι πως όλοι αρχίσαμε από το ίδιο σημείο, από το ίδιο υλικό, πήραμε πνοή από τον ίδιο δημιουργό...

Δεν μιλάω για κάποιον θεό, μόνο για το σύμπαν και τον πλανήτη που μας φιλοξενεί...

Πόσο ευγνώμονες έπρεπε να είμαστε προς σ αυτόν και πόσο αγενείς έχουμε καταντήσει...?!

Τόσες χιλιάδες, χιλιάδων χρόνια η ίδια ιστορία... ο ένας προσπαθεί να βγάλει το μάτι του άλλου... οφθαλμόν αντί οφθαλμού μας λένε οι καλοί χριστιανοί... αίμα και καταστροφές, θυσίες στον βωμό του πλούτου και της υλικής αφθονίας...

Σκέφτηκε άραγε κάποιος από αυτούς τι κατάφερε, τι άλλαξε, τι καλυτέρευσε, τι άφησε στις επόμενες γενεές?

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται πεσιμιστικά και μηδενιστικά, δεν θα ήθελα να ξεφύγω όμως από την σφαίρα της λογικής και της ύπαρξης. Είναι τόσο μικρή η ζωή μας, το καταλαβαίνεις μόνο αν φτάσεις κοντά στον θάνατο... ίσως ήταν αναπάντεχο δώρα για εμένα αυτό το μικρό, κατ τα άλλα σημαντικό, πρόβλημα υγείας...

Δεν αξίζει να γίνω σας και αυτούς, θέλω να παλέψω για να μείνω διαφορετικός... θέλω να δώσω όσες δυνάμεις μου χάρισε η μοίρα να γίνω καλύτερος, να βοηθήσω όσο περισσότερο μπορώ και μια μέρα όταν θα κάνω τον απολογισμό μου, να χαμογελάσω ...

ΣΠΙΘΑ Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών - Μίκης Θεοδωράκης

Έλληνες θα νικήσουμε ! μακριά από δεξιές και αριστερές αντιλήψεις.

Ο αγώνας ξεκίνησε και είναι πλέον εθνικός.

Περί Σπίθας και παρεξηγήσεων.

Πριν δύο μέρες ο Μίκης έκανε την αρχή. Αυτό που πολλοί από εμάς περιμέναμε, κάποιον να κάνει το πρώτο βήμα.

Εν έτη 2010, η χώρα μας έφτασε στον πάτο ενός οικονομικού και πνευματικού, κυρίως, κύκλου.

Είναι αναγκαίο λοιπόν, να οργανωθούμε, να ζυμωθούμε μεταξύ μας, στις γειτονιές, στα σχολεία, στις δουλειές μας, να αφυπνιστούμε και να αφυπνίσουμε.

Πρότασή του λοιπόν ήταν η δημιουργία, σε κάθε μικρή ή μεγάλη κοινωνία, ομάδων, όχι πολιτικών, αλλά ενεργών πολιτών.

Η κατάσταση πιστεύω όλοι γνωρίζουμε πως έχει φτάσει στο αμήν, η πολιτική της κυβέρνησης αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη υγιούς πολιτικής και πάνω απ όλα ανάκαμψης από την περιβόητη φτιαχτή κρίση, στην οποία επιτυχώς μας φέρανε οι πολιτικές των περασμένων ετών.

Ας φτιάξουμε λοιπόν, σε κάθε πόλη, χωριό, κοινότητα, ομάδες ατόμων, πολιτών, ελεύθερα σκεπτόμενων ατόμων. Χωρίς πολιτικά κριτήρια και σκοπιμότητες, με μόνο σκοπό την εθνική μας απελευθέρωση. Ας γίνουμε εμείς αυτοί που θα πούνε όχι στο μάντρωμά μας, στην διαιώνιση του συστήματός τους !

επιτέλους...

Μία εβδομάδα για να γίνω άλλος άνθρωπος...

Απ το κακό στο χειρότερο...

Πεθύμησα ένα σύννεφο, να φέρει βροχή, δυνατή, να μας παρασύρει όλους,

να μας πάρει και με τόση φόρα να μην σταματήσουμε ποτέ μέχρι να νοιώσουμε ελεύθεροι,

λες και πλέουμε μόνοι σε μια ατελείωτη θάλασσα...

Όμως όλα είναι αλλιώς...

Η περιπλάνηση συνεχίζεται, χωρίς καράβια, χωρίς κουπιά, χωρίς δύναμη, χωρίς κάπου να στηρίζεσαι...

Ο πόλεμος άρχισε πάλι. Πάλι θύματα είμαστε εμείς. Ακούω κόσμο να κλαίει, να λέει πως δεν έχει να φάει, πως τα παιδιά του δεν έχουν μέλλον... κάποιοι αποφασίζουν να τελειώνουν μια ώρα αρχύτερα, όσο πάει και πληθύνουν. Βλέπω γέρους να ζητιανεύουν στις 6 το πρωί ένα πιάτο ή μια ψωροσύνταξη έξω απ τα γραφεία του ΙΚΑ... Γίναμε επαίτες, ζητιανεύουμε λίγη ζωή, λίγη ελπίδα, άλλοι πάλι για τα βασικά... Η εξαθλίωση, όσο καλά και να κρύβεται από τα καθάρματα που μας κυβερνούν και τους αλήτες τους δημοσιογράφους, είναι δίπλα μας, γύρω μας, παντού...

Ελπίζουμε ακόμα σε βαρβάρους και πρέσβεις καλής θελήσεως, εμείς βέβαια.......προς θεού.......δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Μας ποτίζουν το μυαλό με χίλιες δύο αηδίες και εμείς αντί να σκεφτούμε, το βράδυ έστω, πριν κοιμηθούμε, αφήνουμε την λογική και παραδινόμαστε στην ήτα του υποσυνειδήτου.

Παρακαλάμε να βρέξει, να μην σταματάει, ούτε μια στιγμή, κάθε ψιχάλα να ναι μια ελπίδα, ένας από εμάς... μόνοι μας τι δύναμη έχουμε... όλοι μαζί όμως, μπορούμε.

Μπορούμε και πρέπει να τους ξεβράσουμε όλους, να τους πνίξουμε, όπως αυτοί πνίξανε το μέλλον μας, τις ελπίδες μας και τα νιάτα μας.

Τόση φτώχεια, κατάντια, κοροϊδία, τόσο πολιτικό και κοινωνικό ξεπεσμό δεν έχω ξαναδεί.

Ελπίζω να μην έρθουν χειρότερα... ξέρω όμως πως τα χειρότερα είναι ήδη εδώ, αύριο θα είναι εδώ...

Πλέον κάθε απαισιόδοξος άνθρωπος, είναι όντως ένας καλά διαβασμένος αισιόδοξος....

Πλέον κάθε ένας από εμάς που ελπίζει, που ονειρεύεται και διψάει για ελευθερία ζει απλά σε έναν παράλληλο κόσμο, με άλλες σταθερές και αλήθειες.

Πότε επιτέλους θα έρθει αυτή η βροχή...........

Ελληνικός ξεπεσμός.

Φτάσαμε στο σημείο να αγγίξουμε τις ακροδεξιές γωνίες του μυαλού μας...

Τι μας πειράζει εάν κάποιος αλλόθρησκος προσεύχεται? Μας πειράζει όμως αν το κάνει σε δημόσιο χώρο.

Και ποιος φταίει που έφτασαν αυτοί οι άνθρωποι εκεί? Το κράτος... Αυτοί τι φταίνε?

Εμείς οι δήθεν καλοί χριστιανοί, που κάθε Κυριακή πάμε εκκλησία για να δούμε τι φοράει η γειτόνισσα και μόλις βγούμε αρχίζουμε τις "Παναγίες" είμαστε καλύτεροι?

Μ αρέσει που όλοι αυτοί είναι πιστοί των αρχαίων Ελλήνων, των δημιουργών της δημοκρατίας...

Η σπηλιά του Πλάτωνα

Δες με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως. Και μέσα στη σπηλιά να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι στα πόδια και στον αυχένα από την παιδική τους ηλικία, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί, και πάνω απ' αυτά επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.
- Βλέπω, είπε.
Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.
- Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους δεσμώτες, είπε.
Μα είναι όμοιοι με μας, και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και των αντανακλάσεών της στους απέναντι τοίχους ;
- Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ' όρου ζωής ;
Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;
Τι άλλο;
Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ' αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;
Αναγκαστικά.
Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;
- Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.
Και σε κάθε περίπτωση, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.
- Απόλυτα σίγουρο, είπε.
Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής : Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ' αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ' αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ' απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά και πως έχει στραφεί προς όντα πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν' αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ' απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;
- Και πολύ μάλιστα, είπε.
Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ' εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;
- Έτσι, είπε.
Και αν, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ' αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;
- Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.
Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ' αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ' αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.
- Πως όχι;
Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.
- Κατ' ανάγκη, είπε.
Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.
- Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.
Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;
- Και πολύ μάλιστα.
Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι' αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι' αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε "να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος" και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;
- Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.
Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;
- Και πολύ μάλιστα, είπε.
Αν χρειαζόταν ν' ανταγωνιστεί με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι' αυτόν πως με το ν' ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

Πλάτωνας, Πολιτεία, Βιβλίο Έβδομο

ΑΠΟΧΗ !

Δεν μπορώ να καταλάβω...... Έχετε όλοι σκύψει στη γκιλοτίνα της "δημοκρατίας" σας και του μνημονίου "μας" και περιμένετε την αντιβαρύτητα να σας σώσει..... Ε να σας το κόψει μήπως και σωθούμε από τη βλακεία.

Καλές εκλογές, ας νικήσει ο χειρότερος.

Καλώς ήρθατε στην Γρεκοκρατία της νοτίου Μακεδονίας

Πως θα σας φαινότανε να βασίλευαν σε αυτή τη χώρα για 35 χρόνια 3 οικογένειες?

Η πρώτη αποτελείται από καραφλούς, η δεύτερη από αποστάτες και η τρίτη από καλοφαγάδες.

Πως θα σας φαινότανε να σας λένε πως έχετε δημοκρατία όταν κάθε μέρα, 35 χρόνια τώρα,

τα κανάλια κάθε επομένη των εκλογών αλλάζανε ιδέες και πολιτικές πεποιθήσεις? '

Πως θα σας φαινότανε μια αστυνομία που καθήκον έχει να τρομοκρατεί τον πολίτη,

ένα σύστημα υγείας πιο σάπιο και από την σαπίλα την ίδια?

Θα σας άρεσε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αλλάζει κάθε 3 χρόνια και οι μαθητές δεν έχουν ιδέα τι μαθαίνουν και γιατί, που το δημόσιο σχολείο θεωρείται κατώτερο και τα ιδιωτικά φροντιστήρια, λύκεια και πανεπιστήμια θεωρούνται in και must?

Θα σας άρεσε 300 πρόγονοι του ανθρώπινου γένους να παίζουν κορώνα γράμματα την ζωή σας, πηδώντας από πολιτικό κλαρί σε κλαρί, όταν 10.000.000 πολίτες αγωνιούν για το μέλλον τους?

Θα συμφωνούσατε με μια εκκλησία που άλλοτε οργάνωνε επανάσταση, να αγοράζει και να πουλάει φιλέτα του δημοσίου?

Το οτι ο ένας στους 11 Έλληνες δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχανε συσσίτια σας λέει κάτι?

Μήπως και εσύ ο ίδιος, αν δεν το έχεις ζήσει ακόμα, σκέφτηκες πως μια μέρα, κοντά σιμά, θα πας στην λαϊκή με 5 ευρώ σε ψιλά?

Αν όχι, welcome ! Καλώς ήρθες στην Γρεκοκρατία της νοτίου Μακεδονίας! Πουλάμε και την ίδια μας τη μάνα για να δώσουμε τα δανεικά στο ΔΝΤ!

Καλή ψήφο, ενίοτε και ψόφο στις εκλογές.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ;

Καθώς η ιδέα πως τελούμε υπό κατοχή και υπό την προδοτική κυβέρνηση δοσιλόγων, κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος στην συνείδηση του...


λαού, καθώς φουντώνει ολοένα η οργή για την άδικη σφαγή της χαμηλής και της μεσαίας τάξης και κυρίως καθώς η χώρα οδηγείται στην χρεωκοπία και την πώλησή της σε τιμή ευκαιρίας, προβάλλει ολοένα πιό έντονη η ανάγκη, ενός
εθνικού απελευθερωτικού μετώπου που να οργανώσει την αντίσταση στον φασισμό της Παγκόσμιας Τραπεζοπιστωτικής Εξουσίας (ΠΤΕ) και των εδώ άθλιων οργάνων της...

Πληροφορίες λένε ότι ήδη κυοφορείται μέσα στις λαΐκές κοινότητες, η γέννηση ενός όχι μόνον πανελλαδικού αλλά πανεθνικού μετώπου αντίστασης στον δυσδιάκριτο αλλά απόλυτα αισθητό κατακτητή και στις επιδιώξεις που έχει για την υποδούλωση της Ελλάδας και του λαού της...

Οι ίδιες πληροφορίες λένε ότι στο μέτωπο αυτό, συστρατεύονται άνθρωποι απ΄όλους τους πολιτικούς χώρους, από όλες τις κοινωνικές τάξεις αλλά κυρίως άνθρωποι όλων των επιστημών που είναι απαραίτητοι στον αγώνα κατά της σύγχρονης κατοχής, με τις γνώσεις και τις τεχνικές που διαθέτουν!

Τέλος κύκλοι που πρόσκεινται στις επι μέρους ομάδες του νέου ΕΑΜ (δεν ξέρουμε ακόμη αν θα ονομαστεί έτσι) λένε ότι είναι θέμα χρόνου η ένωση όλων αυτών των ομάδων υπό μία κεντρική συντονιστική επιτροπή ή όπως αλλιώς θα λέγεται η ηγετική ομάδα του...

Μένει να το δούμε και θα περιμένουμε τις πρώτες άμμεσες ενέργειές του...


http://ksipnistere.blogspot.com/2010/10/blog-post_1909.html